Spektakl warsztatowy
Spektakl słowno-muzyczny w reżyserii Ziuty Zającówny, oparty na minidramatkach Doroty Korwin-Piotrowskiej, w oprawie muzycznej Szymona Bruckiego i Grzegorza Paczkowskiego jest efektem 12 dni intensywnej pracy twórczej. W przedstawieniu wystąpiły studentki z Uniwersytetu w Drohobyczu, uczestniczki Letniej Akademii, laureatki konkursów: literackiego, językowego i recytatorskiego, które odbyły się w ramach projektu „Piernik z solą 2”, a także Roksana Zuchniak, studentka polonistyki z UMK. W przedstawieniu wykorzystano fragmenty konkursowych monologów autorstwa Solomii Strunal, Marii Koziak, Oleny Kowalenko, Marii Drabyk, Sofii Protsiw oraz Diany Jalinskiej. Charyzma i profesjonalizm Ziuty Zającówny były dla debiutujących na scenie studenek bezcenną inspiracją.
W ramach projektu przeprowadzone też zostały warsztaty wokalno-muzyczne oraz literacko-teatralne towarzyszące próbom do spektaklu. Pierwsze obejmowały trening wokalny, naukę piosenek oraz pracę nad muzyczną warstwą przedstawienia. Za kompozycję nowo powstałych utworów odpowiadał Szymon Brucki, który wspólnie z Grzegorzem Paczkowskim przygotował również aranżacje materiału muzycznego wykonywanego na żywo podczas spektaklu. Istotnym elementem warsztatów było także wsparcie kreatywne jednej ze studentek, Solomiji Strunal.
Z kolei warsztaty literacko-teatralne prowadzone przez Dorotę Korwin-Piotrowską rozpoczęły się od wykładu konwersatoryjnego, stanowiącego wprowadzenie w tematykę relacji między dramatem a teatrem. Omówiony został dramat z perspektywy poetyki, teatrologii i współczesnej performatyki, przedstawione właściwości teatru postdramatycznego i teatru absurdu, podkreślona rola reżysera w tworzeniu nowoczesnych widowisk. Wymienione też zostały i scharakteryzowane rozmaite odmiany dialogu, porównana budowa dramatu i scenariusza. Następnie na zajęciach warsztatowych studentki pisały scenki oparte na dialogu. Kolejne ćwiczenia poświęcone były dyskusji wokół dialogów dramatycznych z „Dziękuję za służbę” Włodzimierza Perzyńskiego oraz „Łysej śpiewaczki” Ionesco. Ustęp z opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza „Panny z Wilka” posłużył do obserwacji, co dzieje się z dialogiem w procesie adaptacji scenicznej i filmowej.
